VIII TYDZIEŃ WYCHOWANIA

WYCHOWAWCA CHRZEŚCIJAŃSKI
W PROCESIE ROZEZNAWANIA POWOŁANIA

List Pasterski z okazji VIII Tygodnia Wychowania
9 – 15 września 2018 roku

 

W przyszłą niedzielę rozpocznie się w naszej Ojczyźnie VIII Tydzień Wychowania. Jego tematyka będzie nawiązywać do hasła, mającego się rozpocząć już za miesiąc w Rzymie, 15. Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów: Młodzież, wiara i rozeznanie powołania.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus kieruje naszą uwagę ku ludzkiemu wnętrzu. Przytacza skargę Boga zawartą w Księdze Proroka Izajasza: „Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie” (Mk 7, 6). Przypomina też, że dla naszego zbawienia decydujące są nie zewnętrzne okoliczności, ale to, co pochodzi z ludzkiego wnętrza.

  1. Życiowe decyzje

W dokumencie przygotowawczym najbliższego Synodu Biskupów zwraca się uwagę na trzy przekonania dotyczące rozeznania duchowego. „Pierwszym jest to, że Duch Boży działa w sercu każdego mężczyzny i każdej kobiety poprzez uczucia i pragnienia, które wiążą się z ideami, obrazami i planami. (…) Drugim przekonaniem jest, że ludzkie serce, z powodu swej słabości i grzechu, jest zazwyczaj rozdarte, ponieważ pociągają je bodźce różne, a nawet sobie przeciwstawne. Trzecie przekonanie, to fakt, że życie narzuca konieczność podjęcia decyzji, bo nie można się wahać w nieskończoność”.

Często w naszym życiu stajemy na rozstaju dróg. Jest jasne, że nie da się iść kilkoma naraz, dlatego trzeba podjąć decyzję, którą z nich wybrać. Takim punktem, z którego wychodzi kilka możliwych ścieżek, jest decyzja dotycząca wyboru życia małżeńskiego, kapłańskiego, konsekrowanego czy życia w stanie wolnym. Kolejne skrzyżowania dróg życiowych mogą być związane z wyborem pracy, decyzją dotyczącą dalszego kształcenia miejsca zamieszkania. Rozeznawanie powołania bywa kojarzone z młodością, jednak umiejętność ta potrzebna jest przez całe życie.

Mottem tegorocznego Tygodnia Wychowania jest hasło: Wybór drogi. Zapraszamy Rodziców, Nauczycieli i wszystkich Wychowawców do zastanowienia się, jak pomóc dzieciom i wychowankom w procesie rozeznawania ich życiowych decyzji. Refleksja ta może być pomocna także w naszej osobistej formacji.

  1. Wewnętrzny kompas

Rozeznawanie powołania nie opiera się na prostych podpowiedziach przychodzących z zewnątrz. Chodzi w nim raczej o ustawienie wewnętrznej busoli, która umożliwi w każdej życiowej sytuacji odkrycie najlepszej z dróg.

W najnowszej adhortacji o powołaniu do świętości papież Franciszek pyta: „Jak rozpoznać, czy coś pochodzi od Ducha Świętego, czy pochodzi z ducha tego świata lub z ducha diabła?”. Ojciec Święty udziela następującej odpowiedzi: „Jedynym sposobem jest rozeznanie, które wymaga nie tylko dobrej zdolności rozumowania lub zdrowego rozsądku, ale jest także darem, o który należy prosić” (Franciszek, Adhortacja apostolska Gaudete et exsultate 166).

Tym, kto ma plan na nasze życie i wie, czego naprawdę potrzebujemy, jest Bóg. Ten, który nas stworzył i zna nas lepiej niż my sami siebie, jest więc najwłaściwszym Adresatem pytania o to, jaką drogę wybrać w konkretnej sytuacji. Bóg jest obecny w swoim Słowie, dlatego w rozeznawaniu powołania konieczne jest spotkanie z Biblią. Papież Benedykt XVI napisał: „W młodości pojawiają się nieodparte i szczere pytania na temat sensu własnego życia i tego, jaki kierunek nadać swojej egzystencji. Na te pytania tylko Bóg potrafi dać prawdziwą odpowiedź. (…) Powinniśmy pomóc młodym ludziom w poznawaniu Pisma Świętego i bliskim obcowaniu z nim, aby było niczym kompas wskazujący drogę, którą należy iść” (Benedykt XVI, Adhortacja apostolska Verbum Domini 104).

Posiadanie wewnętrznego „kompasu”, umożliwiającego spokojne rozeznawanie i dojrzałe podejmowanie decyzji, konieczne jest szczególnie dziś, gdy człowiek jest narażony na oddziaływanie tak wielu zewnętrznych czynników, związanych chociażby z mediami elektronicznymi. „Wszyscy, ale szczególnie młodzi ludzie – pisze papież Franciszek – są narażeni na nieustanny zapping [skakanie po kanałach telewizyjnych]. Można poruszać się w dwóch lub trzech przestrzeniach jednocześnie i uczestniczyć w tym samym czasie w różnych wirtualnych wydarzeniach. Bez mądrości rozeznania łatwo możemy stać się marionetkami, będącymi zakładnikami chwilowych tendencji” (Franciszek, Adhortacja apostolska Gaudete et exsultate 167). Ktoś z czytających te słowa przyznał: „rzeczywiście, ostatnio przyłapałem się na tym, że oglądam mecz w telewizji, na laptopie mam włączony kolejny odcinek serialu i jednocześnie »esemesuję« z kimś na komórce”.

  1. Czynniki, które warto uwzględnić w procesie rozeznawania

Powołanie jest zawsze związane z jakąś misją, która spełnia się w miłości. Takie wartości, jak odniesienie sukcesu i zapewnienie utrzymania sobie i rodzinie – choć same w sobie bardzo ważne – nie powinny stanowić jedynego i głównego kryterium w podejmowaniu decyzji dotyczących przyszłości. Viktor Frankl, austriacki psycholog i psychiatra, więzień obozów koncentracyjnych II wojny światowej przestrzegał swych studentów: „Nie gońcie za sukcesem – im bardziej ku niemu dążycie, czyniąc z niego swój jedyny cel, tym częściej on was omija. Do sukcesu bowiem, tak jak do szczęścia, nie można dążyć; musi on z czegoś wynikać i występuje jedynie jako niezamierzony rezultat naszego zaangażowania w dzieło większe i ważniejsze od nas samych…” (Viktor Frankl, Człowiek w poszukiwaniu sensu).

Święty Paweł poucza, że „Bóg jest w nas sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą” (Flp 2, 13). W procesie rozeznawania powołania warto więc postawić następujące pytania: Jakie są moje najgłębsze pragnienia? Jakie mam zdolności i gdzie je najlepiej wykorzystam? W jaki sposób najpełniej będę służył Bogu i drugiemu człowiekowi?

Rodzice, księża, katecheci, nauczyciele i wychowawcy – to osoby towarzyszące młodym w procesie rozeznawania ich powołania. Mogą to czynić przez rozmowę, dobre rady, dzielenie się doświadczeniem, stawianie pytań, a przede wszystkim przez samą obecność. Ilu młodych ludzi zafascynowało się życiem małżonków, którzy założyli piękną kochającą się rodzinę? Podobnie większość księży spotkała w młodości kapłana, który zachwycił ich przeżywaniem swego powołania. Pewnie wielu słuchających teraz tych słów ma przed oczyma taką osobę, która wpłynęła na ich życie. Warto za nią podziękować Bogu.

Rozeznawaniu powołania służy szczery i pełen ufności dialog człowieka z Bogiem, a zwłaszcza prośba o światło Ducha Świętego. Przedmiotem rozmowy młodego człowieka z Bogiem powinna być też prośba o dar męstwa. Można przecież dobrze rozpoznać powołanie, ale nie mieć odwagi, by je podjąć. Taka sytuacja zdarza się dziś dość często, chociażby w przypadku mężczyzn i kobiet przekonanych wewnętrznie, że pragną podjąć wspólne życie, a którym brakuje jednak odwagi, by wyznać sobie miłość w sakramencie małżeństwa. Może się też zdarzyć, że ktoś usłyszy głos powołania do kapłaństwa czy życia konsekrowanego, a braknie mu odwagi, by wielkodusznie na nie odpowiedzieć i wejść na drogę jego realizacji. Jakże ważne jest towarzyszenie młodym w rozeznawaniu ich powołania poprzez naszą modlitwę.

Zapraszamy wszystkich do wspólnego przeżycia VIII Tygodnia Wychowania, poprzedzającego w tym roku Synod Biskupów, który będzie poświęcony młodzieży w kontekście rozeznawania i podejmowania życiowych decyzji. Prośmy Chrystusa – najlepszego Wychowawcę, by dobre wykorzystanie tego czasu stało się naszym przyczynkiem do owocnego przeżycia synodu. Prośmy też o to, by młodzi ludzie właściwie rozeznali swoją dalszą drogę, zaufali Panu Bogu i owocnie zrealizowali swoje życiowe powołanie.

Na rozpoczynający się rok szkolny i katechetyczny 2018/19 oraz związane z nim nowe zadania duszpasterskie udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 379. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,

Janów Podlaski-Siedlce, 7-9 czerwca 2018 r.

Apel

Apel Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych

na sierpień – miesiąc abstynencji 2018

W naszym codziennym życiu, ale także w ojczystej tradycji i kulturze, chleb zajmuje szczególne miejsce. Każdego dnia prosimy Boga Ojca: „chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Wyznajemy słowami ludowej mądrości, że „chleb to w domu włodarz, w pracy przyjaciel, w drodze towarzysz”. Taki jest nasz codzienny, ziemski chleb. W taki sposób go postrzegamy, szanujemy i kochamy.

Dzisiejsza Ewangelia opisuje cudowne rozmnożenie chleba. Nawiązując do tego wydarzenia, Katechizm Kościoła Katolickiego poucza nas, że „cudowne rozmnożenie chleba, w czasie którego Pan odmawia błogosławieństwo, łamie i podaje uczniom, aby nakarmić nim tłumy, jest zapowiedzią obfitości jedynego Chleba - eucharystycznego”.

Zarówno chleb nasz codzienny, dzięki któremu karmimy nasze ciała, nabieramy sił fizy-cznych, jak i Eucharystia, która jest pokarmem na życie wieczne, dzięki której wzrastamy duchowo, to wspaniałe dary dane przez Boga na czas naszej ziemskiej pielgrzymki. Wielu z nas potrafi docenić je i owocnie z nich korzystać. Wielu jednak marnuje je w różny sposób i rezygnuje z nich. Zdarza się, że we właściwym wykorzystaniu chleba codziennego i Eucharystii przeszkadza pijaństwo, uzależnienie od alkoholu, czy też inne zniewolenia. W domach, w których rodzice piją nadmiernie alkohol, często nie wystarcza pieniędzy na zaspokojenie podstawowych potrzeb, w tym na zakup chleba. Grzeszne nałogi oddalają ludzi także od źródła życia – od zjednoczenia z Jezusem w Eucharystii. Trzeba podkreślić z mocą, że pijaństwo i uzależnienia są przyczyną dotkliwego, niszczącego głodu fizycznego i duchowego.

 

Troska o trzeźwość Polaków fundamentem walki o niepodległość

Przeżywamy rok jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości. Nasi przodkowie mieli aspiracje, aby wydźwignąć Polskę z niewoli ku niepodległości. Odrodzenie niepodległej Polski wymagało ofiarnej walki i wytrwałej pracy na różnych polach. Wielu bohaterów tamtych czasów zdawało sobie sprawę, że troska o trzeźwość Polaków jest fundamentem walki o niepodległość. Stanowi także podstawę jej utrzymania. I chociaż sto lat temu spożywaliśmy zaledwie 1 litr czystego alkoholu rocznie na osobę, to troska o trzeźwość Narodu była priorytetem w działaniach wielu polskich patriotów, chociażby generała Józefa Hallera, abstynenta, aktywnego działacza na rzecz trzeźwości.

A jak jest dziś, po stu latach? Dzisiaj ze smutkiem, ale i z przerażeniem trzeba powiedzieć, że spożywamy 10 razy więcej alkoholu, niż wtedy. Przypomnijmy, że alkohol nie jest substancją konieczną do życia, która ma być dostępna zawsze i wszędzie. Jest substancją psychoaktywną, narkotykiem, który jest tak groźny, bo sprzedawany legalnie i prawie wszędzie.

Ojciec prof. Jacek Salij podkreślił, że „można zatem się zastanawiać, czy my na serio wierzymy w życie wieczne, jeśli tak niewiele czynimy dla stworzenia atmosfery społecznej, która skutecznie blokowałaby rozwój alkoholizmu. Przecież tu chodzi już nie tylko o to, że alkoholizm wprowadza wielki chaos w życie społeczne i jest źródłem nieszczęścia wielu rodzin; tutaj już chodzi wręcz o życie wieczne wielu spośród nas!”.

Pijaństwo zagraża także osiągnięciu wielu ambitnych celów narodowych. Chcemy, by rodziło się jak najwięcej dzieci w silnych i stabilnych rodzinach. Tymczasem alkohol to jedno z największych zagrożeń dla rodziny, to źródło rozwodów, przemocy i dramatów. Chcemy rozwijać się gospodarczo, a jednocześnie co roku marnotrawimy miliardy złotych na pokrycie kosztów nadmiernego spożycia alkoholu. Mamy ambicję być społeczeństwem zdrowym, a alkohol powoduje liczne choroby, w tym nowotwory. Alkohol odbiera rocznie życie tysiącom Polaków. Chcemy być społeczeństwem praworządnym, a tymczasem nadużywanie alkoholu jest jednym z głównych czynników popełniania przestępstw, zwłaszcza tych najcięższych.

Ta diagnoza musi nas skłonić do refleksji i odważnego działania. Abstynencja to pójście drogą proroków dobra. To wielkie błogosławieństwo dla każdego z nas, dla naszych bliskich, a także dla naszej ojczyzny. To podstawa szczęścia w małżeństwie i rodzinie. To warunek panowania nad sobą. Człowiek nietrzeźwy schodzi z drogi błogosławieństwa i życia. Zaczyna dręczyć samego siebie i swoich bliskich. Zwykle wikła się też w coraz większe zło moralne. Bez trzeźwości nie potrafimy naśladować Jezusa i iść drogą świętości. Jeżeli chcemy być dojrzałymi chrześcijanami, musimy zachować trzeźwość w myśleniu i postępowaniu.

 

Narodowy Program Trzeźwości szansą dla naszej Ojczyzny

W jubileuszowym roku odzyskania niepodległości ogłosiliśmy Narodowy Program Trzeźwości, który jest owocem Narodowego Kongresu Trzeźwości, który odbył się w 2017 roku.

Narodowy Program Trzeźwości to zadanie rozpisane na całe pokolenie. To program, który ma promować abstynencję i umiar wśród Polaków i doprowadzić do zmniejszenia przynajmniej o połowę ilości spożywanego obecnie alkoholu. Chodzi również o zmianę men-talności w tej dziedzinie. Narodowy Program Trzeźwości wskazuje na zadania Kościoła, rodziny, państwa i samorządu w trosce o abstynencję wielu i o trzeźwość wszystkich. Narodowy Program Trzeźwości jest potrzebny, abyśmy dalej istnieli jako Naród. Program ten nie jest jednak lekiem, ale receptą. Sam program nie wystarczy. Trzeba go brać w dłonie, trzeba go czytać i konsekwentnie realizować. Dopiero wówczas przyniesie oczekiwane rezultaty.

Musimy pamiętać, że nawet najlepsze prawo czy najbardziej profesjonalne programy profilaktyczne i terapeutyczne nie zadziałają „własną mocą”, czyli w sposób automatyczny. Potrzebni są ludzie, którzy – ofiarnie, mądrze i wytrwale kochając – podejmą służbę w tym zakresie. W Kościele, w rodzinach, we władzach państwowych i samorządowych mamy wiele osób kompetentnych, zatroskanych o trzeźwość Narodu. Współpraca i integracja ich wysiłków ma szansę przyczynić się do powstania ruchu społecznego „Ku trzeźwości Narodu”, powstania wielkiej narodowej koalicji ludzi dobrej woli – małżonków i rodziców, księży, psychologów i pedagogów, polityków i samorządowców, ludzi kultury i mediów, kościołów i związków wyznaniowych – na rzecz troski o trzeźwość naszego społeczeństwa.

Każdy z nas musi się przekonać, że wobec nadużywania alkoholu nie jesteśmy bezradni i że w normalnym społeczeństwie nie może być przymusu picia alkoholu i pie-lęgnowania zwyczajów pijackich. Troska o pomyślność naszej Ojczyzny wymaga od nas wszystkich zaangażowania w naprawę dramatycznej sytuacji spowodowanej pijaństwem i al-koholizmem. Około milion osób jest uzależnionych, a 3 miliony pije ryzykownie i szkodliwie. Statystyki wskazują, że 18 procent Polaków, których można nazwać głównymi „dostawcami problemów”, wypija aż 70 procent spożywanego w kraju alkoholu, czyli ponad 33 l. czystego alkoholu w ciągu roku. Niestety, narzucają oni pozostałym swój niszczący styl życia. Z tym musimy skończyć. Chcemy jednak podkreślić, że nie proponujemy prohibicji, lecz radosne życie w prawdziwej wolności, której nie ma bez trzeźwości.

Musimy bezwzględnie przestrzegać wymogu pełnej abstynencji od alkoholu wśród dzieci i młodzieży do pełnoletności oraz formować takich ludzi dorosłych, którzy żyją w trzeźwości, czyli są bądź abstynentami, bądź sięgają po alkohol bardzo rzadko, jedynie w symbolicznych ilościach i wyłącznie wtedy, gdy z jakichś względów nie są zobowiązani do abstynencji.

Troska o trzeźwość to jeden z filarów duszpasterstwa w Polsce. Miłość Chrystusa przynagla zwłaszcza kapłanów, do ratowania naszego Narodu przed plagą nietrzeźwości. Kościół zawsze będzie się troszczył o trzeźwość Narodu, gdyż jest ona warunkiem trwania w przyjaźni z Bogiem, a także warunkiem respektowania Dekalogu i uczciwego wypełniania podjętych zobowiązań w małżeństwie i rodzinie, w pracy zawodowej, parafii, środowisku i państwie. Ważne jest tworzenie i wspieranie grup modlitewnych w intencji trzeźwości, a także tworzenie nowych i aktywizacja już istniejących bractw i stowarzyszeń abstynenckich. Cenną rzeczą jest wspieranie grup Anonimowych Alkoholików oraz grup Al-Anon, a także promowanie na wskroś przecież chrześcijańskiego Programu Dwunastu Kroków, który ludzi uzależnionych czy współuzależnionych prowadzi od kryzysu do świętości. Cenne jest włączanie coraz większej liczby dzieci i młodzieży w Dziecięcą Krucjatę Niepokalanej, ruch Światło-Życie, czy inne ruchy istniejące w Kościele, a coraz więcej dorosłych w Krucjatę Wyzwolenia Człowieka. Ważne jest organizowanie spotkań modlitewnych, pielgrzymek, a także rekolekcji trzeźwościowych.

Ogromna odpowiedzialność stoi także przed władzami państwowymi i samorządo-wymi. Z nadzieją przyjmujemy ostatnie zmiany regulacji prawnych, które są początkiem do odważniejszej ochrony trzeźwości. To jednak wciąż zbyt mało. Regulacje prawne w różnych krajach całego świata mówią nam wprost: nadużywanie alkoholu można ograniczyć poprzez: całkowity zakaz reklamy i innych form promocji alkoholu, ograniczenie punktów i czasu jego sprzedaży, a także ograniczenie ekonomicznej dostępności alkoholu. Pozytywnym dla nas przykładem może być Litwa, gdzie z sukcesem podjęto odważne działania, między innymi likwidując alkohol ze stacji paliw i podnosząc wiek do 20 lat, w którym można kupić alkohol. Konieczna jest w Polsce także konkretna, profesjonalna pomoc dla miliona dzieci żyjących w rodzinach z problemem alkoholowym. Z przerażeniem patrzymy na dane z badań mówiące o tym, że po alkohol sięgają coraz młodsze dzieci. Trzeba ten trend zatrzymać. Nie wolno też tolerować łamania zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim. Bł. ks. Bronisław Markiewicz ostrzegał dramatycznie: „Zdrajcą narodu i wiary jest ten, kto dzieci i młodzież chciałby wychować ze szklanką piwa lub kieliszkiem wina w ręku.”

Jako obywatele musimy odważnie mobilizować kandydatów w wyborach parlamen-tarnych i samorządowych, aby w swoich programach i deklaracjach wpisywali ochronę trzeźwości. Nie akceptujmy liderów społecznych, którzy nadużywają alkoholu. To jeden z warunków budowania spokojnych, bezpiecznych i rozwijających się lokalnych wspólnot, a także dostatniej Ojczyzny.

 

Sto dni abstynencji na stulecie odzyskania niepodległości

Co roku prosimy o przeżycie sierpnia bez alkoholu. Jednak w tym jubileuszowym roku chcemy zaprosić Polaków do ambitniejszego działania, do ambitniejszej drogi. Czas od soboty 4 sierpnia do niedzieli 11 listopada 2018 roku to 100 dni. W tym roku odważnie prosimy: niech będzie to 100 dni abstynencji. Sto dni abstynencji na stulecie odzyskania niepodległości przez Polskę. Wolność kosztowała życie tak wielu Polaków. My dzisiaj nie musimy za Polskę umierać. Ale by chronić wolność i wspierać rozwój Polski i Polaków, musimy sobie wyznaczać ambitne cele. Jednym z nich jest właśnie ochrona trzeźwości. Św. Jan Paweł II mówił nam, że „prawdziwy egzamin z wolności jest dopiero przed nami”. To prawda. Nie możemy zawieść w tej tak ważnej sprawie. Dlatego podejmijmy to wezwanie: 100 dni abstynencji na stulecie niepodległości. To jest naprawdę egzamin z wolności i miłości do Ojczyzny!

Musimy zrozumieć, że dla nas wybiła godzina zmagań o wolność. Że znajdujemy się w szczególnym czasie, że od krzewienia trzeźwości zależeć będzie przyszłość Kościoła i naszej Ojczyzny. Przez bezinteresowny dar abstynencji wielu do trzeźwości wszystkich!

Prośmy Maryję, Królową Polski, aby wspierała nas w naszych szlachetnych postanowieniach dobrowolnej abstynencji, podejmowanej z miłości do bliźnich i do naszej Ojczyzny. Niech Polska będzie narodem ludzi trzeźwych, prawdziwie wolnych, dla których hasło: „Bóg. Honor. Ojczyzna” będzie wielkim wyzwaniem w codziennej pracy dla dobra polskich rodzin, Kościoła i całej umiłowanej Ojczyzny.

 

Łomża, dnia 24 maja 2018 r.

 

 

 

+ Tadeusz Bronakowski

Przewodniczący Zespołu KEP

ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych

 

 

 

 

Nauki przedślubne

W dniach 21 i 28 lipca 2018 r. w parafii św. Teresy w Zabrzu Mikulczycach organizowane są nauki przedślubne.

Zbiórka w kościele św. Teresy o godz. 15:30.  Konferencje są w bibliotece na probostwie.
Kończą się modlitwą o godz. 17:30.
Nie jest wymagane wcześniejsze zapisywanie się, ani telefoniczne, ani mailowe.
 
W każdej serii są obowiązkowe dwa spotkanie zarówno dla narzeczonego, jak i narzeczonej.
Narzeczeni otrzymują odpowiednie zaświadczenia uczestnictwa w naukach przedślubnych.
Ewentualne pytania prosimy kierować do doradczyni Poradnictwa Rodzinnego, P. Agnieszki Kafka telefon 502 422 357
Oprócz naukl predślubnych narzeczeni są zobowiązani do uczestnictwa w Dniu Skupienia i trzech spotkan w Poradnictwie rodzinnym
 
DZIEŃ SKUPIENIA DLA NARZECZONYCH

W soboty w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Zabrzu Biskupicach
ul. Bytomska 111 o godz. 10:00 odbywa się obowiązkowy dzień skupienia.  W czasie jego trwania jest możliwość przystąpienia do sakramentu pokuty (można przywieź zaświadczenia do pierwszej spowiedzi przedślubnej). Na zakończenie wystawiany jest dokument potwierdzający uczestnictwo w katechezach. Prowadzący – Ks. T. Wieczorek.

 Terminy dni skupienia w 2018r.:

22.09.2018

27.10.2018

24.11.2018

 
PORADNICTWO RODZINNE

Oprócz nauk przedślubnych narzeczeni umawiają się z doradczynią Poradnictwa Rodzinnego na indywidualne zajęcia. Z tych spotkań również otrzymują stosowne zaświadczenia.

Poradnictwo Rodzinne jest też skierowane do małżonków, którzy potrzebują pomocy w rozstrzygnięciu trudnych spraw lub przeżywają kryzys małżeński.

Obecnie funkcję doradczyni pełni P. Agnieszka Kafka. Spotkania odbywają się po wcześniejszym telefonicznym umówieniu.

Czas wakacji

W lipcu i sierpniu obowiązywać będzie porządek wakacyjny;

  • Msze niedzielne - o 08:00 i 10:00 i w soboty o 18:00;
  • Nie będzie mszy niedzielnej o 11:30;
  • Msze poranne o 08:00 - w poniedziałki, środy i piątki;
  • Msze wieczornej o 18:00 - we wtorki, czwartki i soboty;
  • Biuro parafialne – tylko w tygodniu bezpośrednio po mszach.

Życzę Wam, żebyście:

- w ciszy dostrzegli to, co najważniejsze w ludzkiej historii;

- głębiej zrozumieli osobowość własną i otaczających Was ludzi;

- dzięki refleksji przezwyciężyli powierzchowność myślenia;

- zagłębili się we własne wnętrze i odnaleźli prawdziwe "ja";

- na modlitwie spotkali Boga, który jest źródłem i celem naszego życia; podczas kontemplacji odczulił Jego nieskończone piękno i przeżyli niewypowiedzianą radość z Jego obecności pośród nas.

 

Wiem, że wielu z Was stara się być blisko Boga, ale nawet Wam niełatwo żyć według norm ewangelicznych. Oby Wam udało się podczas wakacji w sposób doskonały wypełnić to wskazanie, które Chrystus wypowiedział do swoich uczniów:

"Pójdźcie (...) wypocznijcie nieco” (Mk 6,31)

 

Z życzeniami udanego wypoczynku

proboszcz

(Msza święta czerwiec 2018/860)

 

 

 

 

 

Niedziela modlitw za kierowców

„Kto zna Chrystusa, ten zachowuje ostrożność na drodze. Nie myśli jedynie o sobie i o tym, aby jak najszybciej dotrzeć do celu. Widzi osoby, które towarzyszą mu na drodze… Widzi w nich braci i siostry, dzieci Boże, oto postawa, która wyróżnia chrześcijańskiego kierowcę”.

(Papieska Rada Duszpasterstwa Podróżujących i Migrantów)

 

 

29 kwietnia 2018 r. - XII Ogólnopolska Niedziela Modlitw za Kierowców

pod hasłem: „W Duchu i Prawdzie”

 

Ostatnia niedziela kwietnia w kalendarzu duszpasterskim Konferencji Episkopatu Polski to dzień szczególnej modlitwy za kierowców i wszystkich poruszających się po drogach. Krajowe Duszpasterstwo Kierowców oraz MIVA Polska zapraszają wszystkich kierowców, motocyklistów, rowerzystów i członków ich rodzin do szczególnej modlitwy o Boże wsparcie i pomoc św. Krzysztofa, aby zawsze poruszać się po drogach w sposób odpowiedzialny, bezpiecznie, spokojnie i z życzliwością do ludzi.

„W Duchu i Prawdzie” - hasło obchodów nawiązuje do hasła obecnego roku duszpasterskiego Kościoła w Polsce, które koncentruje się na Osobie Ducha Świętego. Z pomocą Ducha Świętego powinniśmy odkrywać i poznawać prawdę o sobie, o świecie i o Bogu. W prawdzie przed Bogiem i sobą powinniśmy stawać także jako użytkownicy dróg. Naszej szczerej i ufnej modlitwie zanoszonej do Boga powinna towarzyszyć refleksja i rachunek sumienia dotyczący naszych zachowań na drodze i naszej realizacji pierwszego i najważniejszego przykazania: przykazania miłości Boga i bliźniego, zgodnie z mottem Duszpasterstwa Kierowców – Kierujmy się miłością na drodze. Tylko nasza osobista przemiana i rzetelna troska o przestrzeganie przepisów ruchu drogowego mogą gwarantować polepszenie bezpieczeństwa na naszych drogach.

Msza święta za polskich kierowców i wszystkich uczestników ruchu drogowego będzie miała miejsce w niedzielę 29.04.2018 r. o godz. 12.30 w Katedrze p.w. Opieki NMP w Radomiu.

Po Mszy św. dla dzieci o godz. 11.00 odbędzie się poświecenie rowerów. Rowerzyści otrzymają od MIVA Polska elementy odblaskowe na rower. MIVA Polska zaprasza też do wsparcia akcji „uCZYNek WIARY – rowery dla katechistów w Afryce”. Przy stoisku MIVA pod katedrą od rana będzie można zaopatrzyć się w pamiątki z misji i dowiedzieć się o działalności tej organizacji pomagającej polskim misjonarzom na całym świecie w zdobyciu środków transportu.

 

Organizatorzy i współorganizatorzy obchodów: ks. dr Marian Midura – Krajowy Duszpasterz Kierowców, ks. Jerzy Kraśnicki – dyrektor MIVA Polska(z-ca Krajowego Duszpasterza Kierowców), ks. Krzysztof Ćwiek, proboszcz Katedry, ks. Gabriel Marciniak - parafia Matki Bożej Bolesnej w Radomiu oraz Automobilklub Radomski.

 

Krajowe Duszpasterstwo Kierowców zachęca do większej troski, jeśli chodzi o sposób poruszania się po drogach, odnoszenie się do innych użytkowników dróg, przestrzeganie przepisów drogowych, bycie prawdziwym chrześcijaninem jako kierowca, pieszy czy rowerzysta: „Powinno to być osobiste postanowienie każdego z nas. Nie możemy tylko, jak to często bywa, wskazywać na innych, że łamią przepisy ruchu, że brawurowo poruszają się pojazdami, ale potrzeba nam osobistej refleksji i nawrócenia serca, aby z naszej strony nie było zagrożenia dla bezpieczeństwa, życia naszego i innych”.

 

Zapraszamy do modlitwy za kierowców i prosimy wszystkich o spokojną i bezpieczną jazdę, aby w ten sposób uniknąć wielu tragicznych wypadków. Od roku 1975 na polskich drogach wydarzyło się: 1,8 mln wypadków, w których zginęło ok. 230 tysięcy osób, a 2,3 mln zostało rannych.

Odezwa biskupa gliwickiego Jana Kopca w związku ze święceniami kapłańskimi w roku 2018 r.

Umiłowani Bracia Kapłani,

Siostry i Bracia w Chrystusie!

 

Każdego roku udziela się nam serdeczna myśl o Kościele Diecezjalnym, gdy wyczekujemy chwili przyjęcia święceń przez kandydatów, przygotowanych do podjęcia kapłańskiej posługi w stopniu prezbiterów. Niezmiennie w ten sposób przez wieki ożywiała się nadzieja wierzących w Chrystusa, że będzie zapewniona bez uszczerbku misja głoszenia światu Słowa Bożego i sprawowania świętych sakramentów. Spełnienie się tej tęsknoty nie jest sprawą oczywistą, wymaga bowiem konsekwentnej i cierpliwej naszej współpracy z Panem, który daje powołanie do swej służby. Trzeba nam w to gorąco wierzyć, by wyprosić i ukształtować dojrzałą postawę wielkodusznych synów z naszych rodzin, zdolnych do włączenia się w wielkie dzieła Boże. Wszyscy jesteśmy świadomi, że to dzieło wymagające odważnej decyzji, by w niełatwych dla Bożych spraw czasie, zdecydować się na życie wypełnione treścią Bożego orędzia o godności człowieka i jego przeznaczeniu do doskonałości. Gorąco oręduję do naszych wspólnot rodzinnych i parafialnych, by przez swoją otwartą postawę przyczyniali się do wytrwałej modlitwy o nowych kapłanów, ale też potrafili tworzyć sprzyjającą ku temu atmosferę, pełnej wewnętrznej satysfakcji z odkrywania tak cennych darów.

Trwając w postawie żarliwej prośby o zapewnienie nieustannych zastępów współpracowników Chrystusa-Najwyższego Kapłana dzielę się tegoroczną naszą radością, że diecezja nasza otrzymana nowych siedmiu absolwentów naszego Wyższego Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Opolu, którzy zdecydowali się na przyjęcie święceń. Oto oni:

1. Wojciech Dombek, z parafii św. Antoniego w Tworogu,

2. Tobiasz Antoni Dyląg, z parafii św. Józefa w Krupskim Młynie,

3. Ireneusz Krzysztof Gierczycki, z parafii św. Anny w Gliwicach-Łabędach,

4. Kamil Szymon Hadaś, z parafii Narodzenia NMP w Gliwicach-Bojkowie,

5. Przemysław Kielich, z parafii św. Anny w Gliwicach-Łabędach,

6. Klaudiusz Łukasz Mann, z parafii Wszystkich Świętych w Sierotach,

7. Amadeusz Andrzej Pełka, z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
w Zbrosławicach.

Podniosła uroczystość przyjęcia święceń prezbiteratu przez naszych młodych Przyjaciół to w pierwszym rzędzie ich radość i udzielający się świąteczny nastrój, ale to także satysfakcja wspólnot parafialnych, z których wyszli, których wiarą się budowali - od własnych rodziców i bliskich zaczynając, przez świadectwo życia nauczycieli i wychowawców, katechetów i posługujących im duszpasterzy.

Kapłaństwa w stopniu prezbiterów udzielę nowym kapłanom w sobotę przed Zesłaniem Ducha Świętego, czyli 19 maja, o godz. 9.30 w naszej gliwickiej katedrze. Zapraszam jak najserdeczniej Czcigodnych Kapłanów, Osoby życia konsekrowanego oraz Drogich Diecezjan, by swoją obecnością i żarliwą modlitwą otoczyli w tym ważnym momencie polecanych kandydatów do święceń i wzmogli też w naszym diecezjalnym Kościele poczucie odpowiedzialności za nowe powołania do szczególnej służby w Kościele. Musimy ciągle pamiętać o potrzebie współpracy z łaską Bożą. Na tę ważną drogę ku naszej dojrzałości w służbie Jezusa Chrystusa serdecznie błogosławię.

wasz biskup

+ Jan Kopiec

Gliwice, dnia 30 kwietnia 2018 r.

Niedziela modlitw o powołania kapłańskie i zakonne

IV Niedziela Wielkanocna jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Dobrego Pasterza – dzień szczególnej modlitwy o powołania. Podczas Eucharystii czytany jest fragment Ewangelii wg św. Jana, w którym Jezus nazywa siebie dobrym pasterzem (J 10,1-10). Ma on wyjątkowy wymiar duszpasterski

Praktykę modlitwy Kościoła w intencji powołań do stanu kapłańskiego i życia zakonnego ustanowił w 1964 r. papież Paweł VI. Od tamtego czasu jedna z niedziel okresu wielkanocnego, zwana Niedzielą Dobrego Pasterza, poświęcona jest na modlitwę w intencji powołań.

Trzeba prosić Boga, aby udzielił wielu młodym osobom daru powołania. Trzeba modlić się za młodych, aby odważnie odpowiedzieli na Boże wezwanie. Trzeba prosić, aby nie zabrakło pasterzy; dobrych pasterzy, którzy będą oddawać życie za owce. Niemniej jednak nie zapomnijmy o tych, którzy już zostali powołani do bycia pasterzami. O kapłanach, o zakonnikach. Oni już odpowiedzieli na Boże wezwanie i kroczą za Jezusem – Dobrym Pasterzem. Oni – jak Jezus – oddają życie. Każdego dnia w zaciszu plebanii lub klasztoru ofiarują swoje cierpienie, swoją samotność, walkę duchową, za ciebie. Kroczą za Dobrym Pasterzem i oddają życie za owce.

– „My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga (...) Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych. A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny” – uczy nas św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (1 Kor 3,9.4,1-2). Jan Paweł II pomagał nam w odczytaniu tych słów Apostoła Narodów, zachęcając do rozważenia zaproszenia, które Chrystus kieruje do każdego z nas: „Idźcie i wy...” – mówi biskup świdnicki Ignacy Dec.

http://www.niedziela.pl/artykul/118117/nd/Niedziela-Dobrego-Pasterza

więcej

Niedziela Miłosierdzia Bożego

Umiłowani w Panu Siostry i Bracia!

Wraz z całą wspólnotą Kościoła łączymy się w radości podniosłego śpiewu Alleluja, który rozbrzmiewa od Wigilii Paschalnej. Gorącym sercem uwielbiamy Boga Ojca za zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią. W tym świętym czasie przekazujemy wam, najmilsi, serdeczne pozdrowienie i najlepsze życzenia, abyśmy trwali w Duchu Świętym, którym zostaliśmy napełnieni (por. Dz 2, 4). Duch Święty, który jest darem Chrystusa Zmartwychwstałego, uzdalnia nas do głoszenia ewangelii i prowadzi do pełni życia, którego blask ukazał się w wielkanocny poranek. Dzięki Duchowi Świętemu rodzi się w świecie nadzieja i wzrasta Boża moc w życiu ludzi cierpiących z powodu niesprawiedliwości i różnorodnych niedomagań. W Jego świetle rozpoznajemy ostateczny cel swojego życia, a także wolność i godność dzieci Bożych.

Dzisiaj, w Niedzielę Miłosierdzia, chcemy pamiętać o słowach papieża Franciszka, który – komentując odczytany przed chwilą fragment ewangelii – wskazał, że pierwszym zadaniem Kościoła zleconym mu przy przekazaniu Ducha Świętego jest niesienie przebaczenia grzechów. „Miłosierdzie – naucza Franciszek – ma kluczowe znaczenie w życiu wiary i jest konkretną formą, poprzez którą ukazujemy zmartwychwstanie Jezusa” (23.04.2017 r.). Wcześniej Papież Benedykt XVI przypominał nam, że Duch Święty na nowo rozpala serca wiernych oraz nakłania ich do miłowania swoich braci i sióstr tak, jak Chrystus ich umiłował, a także do tego, aby czynami miłosierdzia dawali całej ludzkości świadectwo miłości Ojca (por. Deus caritas est, 19). Uwielbiamy dzisiaj Boga za to Jego zbawcze działanie pośród nas.

Ważne jest tutaj świadectwo św. Pawła Apostoła o jego osobistej zażyłości z Duchem Świętym. Apostoł Narodów mówi bowiem, że w pewnym momencie został przez Ducha Świętego „przynaglony”, by udać się do Jerozolimy, chociaż ta podróż wiązała się dla niego z ryzykiem uwięzienia za wiarę (por. Dz 20, 20). Sami możemy dostrzec w naszych sercach i umysłach podobne „przynaglenia”, by np. nie odkładać ważnej decyzji, by udać się w drogę na spotkanie z oczekującym pomocy, by przeprowadzić z kimś ważną rozmowę, by przynieść komuś słowo pociechy lub słowo upomnienia, by zażegnać konflikt, czy rozwiązać problem utrudniający międzyludzkie relacje. Przekonujemy się wtedy, że był to najwyższy czas i należało się pośpieszyć, bo stosowna okazja mogłaby się już nigdy nie nadarzyć. Duch Święty – szanując naszą wolność – podpowiada takie czyny miłosierdzia, jakich sami nie bylibyśmy w stanie odkryć. Dzięki mocy Ducha Świętego możemy zatem przynosić konkretne owoce miłości. A „owocem Ducha jest: miłość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22-23). Te owoce służą dobru wspólnemu. Dostrzegamy je w życiu wielu wierzących, którzy posłuszni natchnieniom Ducha Świętego, kierują się zasadą chrześcijańskiej miłości – caritas, okazywanej ubogim, chorym, pogardzanym, zapomnianym i wszystkim potrzebującym pomocy.

Dzisiejsza Niedziela Miłosierdzia Bożego to także święto patronalne Caritas. A zatem jest to szczególna okazja, aby wypowiedzieć słowo uznania i wdzięczności pod adresem wszystkich pracowników i wolontariuszy Parafialnych Zespołów Caritas oraz Szkolnych i Akademickich Kół Caritas. Przez wasze wrażliwe serca i pomocne dłonie Duch Święty pociesza strapionych, niesie konkretną pomoc w trudnościach oraz wielu naszym siostrom i braciom przywraca utraconą godność. Bogu niech będą dzięki za wszystkich, którzy przynagleni Jego Duchem spieszą z pomocą swoim bliźnim, spontanicznie włączając się w akcje i dzieła charytatywne. Radością napełnia fakt, że w ciągu roku działalność charytatywną Kościoła w Polsce podejmuje ponad 800 instytucji realizujących 5 tysięcy różnego rodzaju dzieł, z których pomoc dociera do 3 milionów potrzebujących.

Wszyscy jesteśmy wstrząśnięci dramatem wojny w Syrii. Wskutek konfliktu trwającego już 7 lat ponad 5 milionów osób uciekło z kraju, a liczba przesiedleńców wewnętrznych w Syrii szacowana jest na co najmniej 6,5 miliona. Pomocy humanitarnej potrzebuje ponad 13 milionów ludzi, w tym 6 milionów dzieci. Rodzinom brakuje środków, by zaspokoić podstawowe potrzeby. W skrajnie trudnej sytuacji znajdują się mieszkańcy miasta Aleppo, którzy – poza ubóstwem i niepewnością – zmagają się ze skutkami trwających działań wojennych. Wśród wielu inicjatyw, mających na celu niesienie pomocy cierpiącym Syryjczykom, jest realizowany przez Caritas Polska program „Rodzina Rodzinie”, który umożliwia materialne wspieranie konkretnej rodziny przez określone środowisko, instytucję, wspólnotę, rodzinę lub pojedyncze osoby. Aktualnie w ramach tego programu objętych jest stałą pomocą niemal 10 tysięcy syryjskich rodzin. W imieniu tych rodzin serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy włączyli się w to dzieło miłosierdzia i nadal będą je wspierać.

Przeżywając Rok Świętego Stanisława Kostki i angażując się w przygotowania do zwołanego w październiku 2018 r. Synodu Biskupów w Rzymie, poświęconego młodzieży i rozeznawaniu powołania, zachęcamy do realizowania przynagleń Ducha Świętego, do wytrwałej modlitwy i praktycznych czynów miłości. Niech nadal powstają i rozwijają się grupy charytatywne w placówkach oświatowych i akademickich, wspierane przez odważną dyrekcję i pełną poświęcenia kadrę pedagogiczną. W 100. rocznicę odzyskania niepodległości nie zapominajmy również, że postawy zaszczepiane wśród młodego pokolenia wpisują się na trwałe w etos całego narodu. Nie może również zabraknąć osób żywo zaangażowanych w Zespołach Caritas działających w parafiach oraz wolontariuszy skupionych wokół placówek pomocowych, aby wzrastała miłość bliźniego, zakorzeniona w nauce Zbawiciela i dająca obietnicę wiecznego szczęścia.

Caritas funkcjonuje m.in. dzięki ofiarom i darom rzeczowym, pochodzącym od osób prywatnych oraz wpłatom 1% z podatku dochodowego, a także dzięki wpływom z akcji dobroczynnych, darowizn, subwencji i dotacji, pochodzących od krajowych lub zagranicznych instytucji państwowych, samorządowych i społecznych. Już teraz wyrażamy wdzięczność wszystkim darczyńcom wspierającym działalność charytatywną oraz tym, którzy zechcą złożyć ofiarę zbieraną dziś do puszek w całej Polsce dla podopiecznych Caritas. Niech Maryja Matka Miłosierdzia wyjedna nam wszystkim obfitość łaski u swego Syna.

Wszystkim Wam, Siostry i Bracia udzielamy pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali: Pasterze Kościoła w Polsce
obecni na 378. Zebraniu Plenarnym KEP
w Warszawie, w dniu 14 marca 2018 r.

Wielkanoc 2018

 

Wielkanoc jest najważniejszym i jednocześnie najstarszym świętem chrześcijańskim. Wypełnia się najważniejsza tajemnica naszej wiary, męka i zmartwychwstanie Chrystusa, stąd każda niedziela jest pamiątką dzisiejszej uroczystości. W każdą niedzielę uczestniczymy we Mszy, ponieważ w tym dniu Jezus Zmartwychwstał!

 

 

Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał!

Zmartwychwstał - aby w moim życiu ŚWIATŁO zwyciężyło nad ciemnością

Zmartwychwstał – aby tam gdzie wszystko stracone powróciła NADZIEJA

Zmartwychwstał – aby RADOŚĆ wypierała z serca smutek i zwątpienie

Zmartwychwstał – abym w swoim życiu mógł doświadczyć tego

ŚWIATŁA, tej NADZIEI i tej RADOŚCI

których źródłem może być tylko ZMARTWYCHWSTAŁY PAN

Triduum Paschalne

  • Czwartek - Wieczerza Pańska o godz. 18:00
  • Piątek - Liturgia Męki Pańskiej o godz. 18:00; Adoracja Krzyża tylko dla Liturgicznej Służby Ołtarza
  • Sobota - Wigilia Paschalna o godz. 22:00
  • Niedziela - Msze św. o godz. 08:00, 10:00 i 11:30, jak w każdą niedzielę

 

 

LITURGIA GODZIN

  • Ciemna Jutrznia - w Piątek i Sobotę o godz. 07:30
  • Godzina Czytań - w Czwartek i Piątek o godz. 21:00
  • Jutrznia - w Niedzielę Zmartwychwstania o godz. 09:30
  • Nieszpory - w Niedzielę Zmartwychwstania o godz. 15:00

SPOWIEDŹ

  • Wtorek - w godz. 20:00 - 22:00 (nabożeństwo pokutne o 20:00 i 21:00)
  • Sakrament Pokuty w godz. 22:00 - 23:00 (na życzenie, informacja przy konfesjonale)
  • Środa - w godz. 16:00 - 18:00 (nabożeństwo pokutne o 16:00 i 17:00)
  • Czwartek - w godz. 16:00 - 16:30
  • Piątek - w godz. 16:00 - 16:30
  • Sobota - w godz. 18:00 - 18:30
  • Spowiedź w Czwartek, Piątek i Sobotę rozpocznie się też nabożeństwem pokutnym

PONADTO

  • Środa - Caritas wydaje paczki świąteczne o godz. 15:00
  • Czwartek - Msza Krzyżma w katedrze gliwickiej o godz. 09:30
  • Piątek - Droga Krzyżowa z wypominkami o godz. 08:00
  • Piątek - Całonocna Adoracja w Bożym Grobie
  • Sobota - Gorzkie Żale o godz. 08:00
  • Sobota - Poświęcenie pokarmów o godz. 12:00, 13:00 i 14:00
  • W tym dniu zbiórka do puszek na potrzeby Caritas parafii
  • Sobota - Przerwa w adoracji na sprzątanie kościoła w godz. 15:00 – 18:00
  • Sobota - Nauka przedchrzcielna na probostwie o godz. 16:30

PRÓBY

  • Próba dla lektorów i ministrantów - w Piątek i Sobotę o godz. 08:30
  • Próba scholi - w Sobotę o godz. 10:00